TEVEKKÜL DEDİĞİMİZ ŞEY GERÇEKTEN TEVEKKÜL MÜ?
İnsan, hayatının bir döneminde mutlaka kendisine şu soruyu sormalı: Ben gerçekten tevekkül mü ediyorum, yoksa değiştiremediğim şeyleri kabullenmek için mi bu kelimeye sığınıyorum? Çünkü tevekkül, dilimize kolayca yerleşen ama hayatımıza aynı kolaylıkla yerleşmeyen bir kavramdır.
Tevekkül, insanın elinden hiçbir şey gelmediğinde çaresizce beklemesi değildir. Üzerine düşeni yapmadan sonucu Allah’a bırakmak da değildir. Çünkü tevekkülün içinde gayret vardır, emek vardır, sorumluluk vardır. İnsan yürümeli, mücadele etmeli, kapıları çalmalı; fakat bütün kapıların anahtarının kendi elinde olduğunu düşünmemelidir.
Bugün biraz da kontrol etme arzumuzun esiri değil miyiz? Her şeyin istediğimiz zamanda, istediğimiz biçimde gerçekleşmesini bekliyoruz. Bir duanın hemen karşılık bulmasını, bir emeğin hemen sonuç vermesini, bir bekleyişin mutlaka kavuşmayla bitmesini istiyoruz.
Peki, ya hayat bizim planlarımızdan ibaret değilse?
Ya doğru bildiğimiz yol, bizi yanlış bir yere götürecekse? Ya çok istediğimiz bir şeyin gerçekleşmemesi, bizim henüz anlayamadığımız bir hikmet taşıyorsa?
Burada ince ama önemli bir ayrım var: Her istediğimizin gerçekleşmesini Allah’a güvenmenin şartı hâline getirdiğimizde, aslında güvenimizi kendi beklentilerimize bağlamış olmaz mıyız?
Belki de tevekkül, tam olarak istediğimiz sonuca ulaşmak değil; ulaşamadığımızda da inancımızı kaybetmemektir.
Bir düşünelim…
Kaç kez bir kapı yüzümüze kapandığında hayatın bittiğini düşündük? Kaç kez geciken bir şeyi kendimize yapılmış bir haksızlık gibi gördük? Kaç kez başımıza gelenleri sorgularken, sahip olduğumuz nimetleri görmezden geldik?
İnsan bazen sahip olamadıklarına o kadar odaklanır ki sahip olduklarının kıymetini unutabilir. Oysa hayat, yalnızca kavuşamadığımız hayallerden ibaret değildir.
Belki de artık kendimize şunu sormalıyız: Biz Allah’a mı güveniyoruz, yoksa Allah’tan yalnızca kendi istediğimiz hayatı mı istiyoruz?
Çünkü gerçek teslimiyet, her şey istediğimiz gibi giderken değil, anlam veremediğimiz zamanlarda da güvenebilme iradesidir.
Tevekkül, hayatın bizim istediğimiz gibi sonuçlanacağına inanmak değil; sonucu ne olursa olsun Allah’a olan güvenimizi kaybetmemektir.
