İnsan hayatının en belirleyici yılları çoğu zaman hatırlamadığımız yıllardır.

Oysa karakterin temelleri, güven duygusunun kökleri ve dünyanın nasıl algılanacağına dair ilk kararlar, yaşamın ilk beş yılında sessizce atılır.

Bu dönem, yalnızca büyümenin değil, var olmayı öğrenmenin sürecidir. Çocuk, bu yıllarda hem bedenen hem ruhen beslenmeye muhtaçtır; çünkü gelişim, yalnızca boy uzaması değil, kalbin, zihnin ve kimliğin şekillenmesidir.
Bir çocuğun bedensel gelişimi, onun dünyayla kurduğu ilk bağdır. 1–5 yaş arasında çocuk hareket ederek öğrenir.

Yürüme, koşma, tırmanma, düşme ve yeniden kalkma… Bunların her biri yalnızca fiziksel beceri değildir; aynı zamanda özgüvenin ilk tohumlarıdır. Çocuğun sağlıklı beslenmeye, düzenli uykuya ve güvenli bir oyun alanına ihtiyacı vardır. Oyun, bu yaşlarda bir eğlence değil, gelişimin en ciddi işidir. Çünkü çocuk kaslarını çalıştırırken aynı zamanda sebep-sonuç ilişkisini öğrenir, risk algısı geliştirir ve sınırlarını keşfeder.

Ancak insan yalnızca bedenden ibaret değildir. Bu nedenle bu dönemin asıl belirleyicisi ruhsal gelişimdir.

Bir çocuk için sevgi, yalnızca bir duygu değil, varoluş onayıdır. Sarılmak, göz teması kurmak, adıyla seslenmek, onu dinlemek… Bunlar çocuğa “dünyada yerim var” mesajı verir. Güven duygusu, bu yaşlarda oluşur ve hayat boyu ilişkilerin temelini oluşturur. Sürekli eleştirilen bir çocuk, kendini yetersiz hissederek büyür; dinlenen bir çocuk ise kendini değerli hissederek dünyaya açılır.

1–5 yaş arası çocuklar için en büyük ruhsal ihtiyaçlardan biri tutarlılıktır. Sınırlar, çocuk için bir kısıtlama değil, güven haritasıdır. Ne zaman uyuyacağını, neyin doğru neyin yanlış olduğunu bilmek, çocuğun zihinsel düzen kurmasını sağlar. Belirsizlik, çocukta kaygı doğurur; tutarlılık ise huzur.

Bu dönemde çocuk ayrıca keşfetmeye ve soru sormaya ihtiyaç duyar. “Bu ne?”, “Neden?”, “Nasıl?” soruları yalnızca merak değil, zihinsel gelişimin işaretidir. Çocuğun sorularına verilen sabırlı cevaplar, onun düşünme kapasitesini besler. Susturulan merak, ileride körelen öğrenme isteğine dönüşebilir.

Aynı zamanda çocuk bu yıllarda duygularını tanımayı öğrenir. Öfke nöbetleri, ağlamalar, inatlar…

Bunlar çoğu zaman yanlış davranışlar değil, henüz ifade edilemeyen duyguların dilidir. Çocuğa bu duyguların adını öğretmek, “kızgınsın”, “üzgünsün”, “korktun” diyebilmek, ona kendi iç dünyasının haritasını verir. Duygularını tanıyan çocuk, ileride onları yönetmeyi öğrenir.

Sonuç olarak 1–5 yaş arası dönem, insanın yalnızca büyüdüğü değil, oluştuğu dönemdir.

Çocuğun bedeni hareketle, zihni merakla, ruhu ise sevgi ve güvenle gelişir. Bu yıllarda verilen her ilgi, geleceğe yazılmış görünmez bir mektuptur. Çünkü çocuk büyür, fakat çocuklukta aldığı hisler onun içinde yaşamaya devam eder.

İnsan, aslında ilk beş yılında kendisine nasıl davranıldıysa, hayatın geri kalanında kendisine öyle davranmayı öğrenir.