Kaliteli İnsan Neden Genellikle Yalnızdır?

Kaliteli İnsan Neden Genellikle Yalnızdır?

Toplumda sıkça karşılaştığımız bir sorudur bu: “Neden en düzgün insanlar genellikle yalnız kalır?”

Cevabı ilk bakışta karmaşık gibi görünse de, aslında oldukça nettir:

Kaliteli insan kolay bulunmaz, bulunduğunda da çoğu zaman anlaşılmaz.

Kaliteli insan, çizgisini menfaate göre eğip bükmez.

Popüler olmak için ilkesinden taviz vermez. Kalabalıklara yaranmak için kendinden ödün vermez. Bu da onu, kısa vadede değil; ancak uzun vadede değerli kılar.

Samimi ve içtendir. Yapmacıklığı sevmez. Bu çağın “mış gibi” ilişkilerinde, samimi duran insan göze batar.

Çünkü sahicilik artık nadir bulunan bir meziyettir.

Kendini bir kalıba sokmaz, şekilden şekle girmez. Dürüsttür. Bu yüzden belki bazı ortamlarda “ağzı var dili yok” sanılır, bazı yerlerde ise “fazla dobra” diye yaftalanır.

Oysa o yalnızca gerçeği dile getirir ve bu, bazılarının hoşuna gitmez.

Kaliteli insan kimsenin oyuncağı olmaz.

Gücün değil, doğrunun yanında durur. Bu yüzden güce yakın duranlar, onu “uyumsuz” bulur.

Oysa o, güce değil, vicdanına yakın duruyordur.

Evet, kaliteli insan bazen yalnızdır. Ama bu yalnızlık bir geri çekiliş değil, bilinçli bir duruştur.

Çünkü herkesle her şey olunmaz. Herkesle aynı sofraya oturulmaz. Her dostluk, kalbi beslemez.

Ve evet, kaliteli insanın yalnızlığı kötü değildir. Zira onun yalnızlığı, boşluk değil; duruştur.

Gürültüden değil, anlamdan yanadır. Belki az dostu vardır ama sahicidir.

Belki kalabalıklarda görünmez ama içi hep doludur.

Unutmayın; kalabalıklar içinde yalnız olmaktansa, yalnızlık içinde kendin olarak kalmak daha değerlidir.

Kaliteli insan işte bunu seçer.