Bir Gün Değil, Bugün

Hayatın bize en büyük yanılgılarından biri, hep bir günün geleceğine inandırmasıdır.

Oysa çoğu zaman beklediğimiz o “bir gün”, takvimde yazılı bir tarih değildir. Çünkü hayatın bize vereceği günlerin hangisinin son günümüz, hangisinin son fırsatımız olduğunu bilmiyoruz.

Biz ise bugünü, yarının provası gibi yaşıyoruz.

Sanki bugün gerçek hayat değilmiş gibi…

Sanki asıl hayat, bütün şartlar tamamlandığında başlayacakmış gibi.

Önce işler yoluna girsin, sonra mutlu oluruz.

Önce biraz para biriktirelim, sonra gezeriz.

Önce çocuklar büyüsün, sonra kendimize zaman ayırırız.

Önce hayat sakinleşsin, sonra dinleniriz.

Önce her şey mükemmel olsun, sonra yaşamaya başlarız.

Fakat hayatın en büyük sırrı belki de burada saklıdır:

Hayat, her şeyin yoluna girmesini beklemez. Hayat, beklerken geçer.

Bir sabah uyanırız ve yılların nasıl geçtiğini anlamaya çalışırız. Bir zamanlar küçük gördüğümüz çocukların büyüdüğünü, eskiden sıkça görüştüğümüz insanların uzaklaştığını, bazı dostlukların sessizce bittiğini fark ederiz.

Sonra eski fotoğraflara bakarız.

“Ne çabuk geçmiş…” deriz.

Aslında zaman çabuk geçmemiştir.

Biz çoğu anı “sonra” diyerek geçirmişizdir.

İnsan bazen sahip olduğu şeylerin kıymetini, onları kaybetme ihtimaliyle karşılaşınca anlıyor.

Bir telefon açmak için “yarın ararım” diyoruz.

Bir gönül almak için “biraz zaman geçsin” diyoruz.

Bir hayali gerçekleştirmek için “şartlar uygun değil” diyoruz.

Birine sevgimizi göstermek için “zaten biliyor” diye düşünüyoruz.

Oysa insanın bilmesi gereken en önemli şeylerden biri şu:

Sevgi, sadece hissedilmek için değil, gösterilmek için de vardır.

Bir “iyi ki varsın” demenin zamanı varsa, o zaman çoğu zaman bugündür.

Bir özrün zamanı varsa, bugündür.

Bir teşekkürün zamanı varsa, bugündür.

Bir sarılmanın zamanı varsa, bugündür.

Çünkü yarın, bizim planladığımız gibi gelmeyebilir.

“Bugün” küçümsediğimiz kadar sıradan bir kelime değildir.

Bugün; dünün hayal ettiği gündür.

Bugün; geçmişte “keşke” dediğimiz bazı şeyleri değiştirebilme ihtimalimizdir.

Bugün; yeniden başlayabilmek için hâlâ elimizde olan zamandır.

Belki istediğimiz yerde değiliz.

Belki hayatımız hayal ettiğimiz gibi ilerlemiyor.

Belki bazı kapılar yüzümüze kapandı.

Belki bazı insanlar hayatımızdan çıktı.

Belki bazı hayallerimiz gecikti.

Ama bütün bunların içinde hâlâ bir “bugün” varsa, hâlâ yapılabilecek bir şeyler vardır.

Çünkü yeniden başlamak için hayatın mükemmel olmasını beklemek, çoğu zaman hiç başlayamamaktır.

Bazen insan kendisine de geç kalıyor.

Herkese yetişmeye çalışırken kendisini unutuyor.

Herkesin derdini dinliyor ama kendi içindeki sesi duymuyor.

Herkesin doğum gününü hatırlıyor ama kendi hayallerinin doğum gününü unutuyor.

Herkes için güçlü olmaya çalışırken kendi yorgunluğunu görmezden geliyor.

Sonra bir gün aynaya bakıp kendisine şu soruyu soruyor:

“Ben ne zaman yaşamayı erteledim?”

Belki de cevap çok basit:

Her “sonra” dediğimizde biraz daha erteledik.

Her “bir gün” dediğimizde bugünden biraz daha vazgeçtik.

Elbette hayat sorumluluklardan ibaret değildir demek kolaydır. Hepimizin yetişmesi gereken işler, ödemesi gereken faturalar, taşıdığı yükler vardır.

Fakat hayat yalnızca yapılması gerekenlerden oluşursa, bir süre sonra insan yaşamayı unutabilir.

Bu yüzden bazen küçücük bir şey yapmak gerekir.

Bir kahveyi acele etmeden içmek…

Uzun zamandır aramadığın birini aramak…

Bir kitabın birkaç sayfasını sessizlik içinde okumak…

Bir çocuğun anlattığı hikâyeyi gerçekten dinlemek…

Bir dostla aynı masada telefona bakmadan oturmak…

Pencereden gökyüzünü seyretmek…

Ve en önemlisi, kendine “Ben de önemliyim” diyebilmek.

Bunların hiçbiri hayatı değiştiren büyük olaylar gibi görünmeyebilir.

Ama bazen insanın hayatını değiştiren şey, büyük kararlar değil; küçük anların farkına varmaktır.

Belki bugün yapmak istediğimiz her şeyi yapamayacağız.

Belki bütün yaralarımız bugün iyileşmeyecek.

Belki bütün hayallerimize bugün ulaşamayacağız.

Ama bugün bir adım atabiliriz.

Çünkü bazı yollar bir anda yürünmez.

Bir adımla başlar.

Hayat bize her sabah sessizce aynı soruyu soruyor:

“Bugün ne yapacaksın?”

Biz ise çoğu zaman cevabı yarına bırakıyoruz.

Oysa yarın, henüz elimizde olmayan bir zamandır.

Bugün ise elimizde olan tek zamandır.

Bu yüzden bazı hayallerin tarihi “bir gün” değil, bugün olmalı.

Çünkü hayatın bize sunduğu en kıymetli hediye, sonsuz zaman değildir.

Şu andır.

Ve belki de yıllar sonra dönüp baktığımızda en çok özleyeceğimiz şey, büyük başarılarımızdan önce; farkına varmadan geçip giden o sıradan günler olacaktır.

Bugün hayatın içinde ol.

Çünkü yarının garantisi yok.

Ama bugün hâlâ bizim.

Ve bazen bir insanın hayatını değiştirmek için bütün bir ömre değil, yalnızca “bugün” demeye cesareti yeter.