ASİL İNSAN

ASİL İNSAN

Hepimiz farklı yerlerde doğduk, farklı şartlarda büyüdük. Hepimiz ayrı ayrı dağların çocuklarıyız. Yüce Allah bizi birbirimizi tanıyalım, aramızda kardeşlik ve dayanışma bağı kurulsun diye farklı kavimlere ve kabilelere ayırdı. Hiç kimsenin başka bir insana doğduğu yer, soyu, rengi ya da malı sebebiyle üstünlüğü yoktur. Üstünlük ancak takva iledir…

Peygamber Efendimiz de Allah’ın insanların suretlerine ve mallarına değil, kalplerine ve amellerine baktığını bildirmiştir. Önemli olan nerede doğduğumuz, hangi aileden geldiğimiz ya da hangi makamda bulunduğumuz değil; nasıl bir insan olduğumuzdur. İster hizmet eden olalım ister idare eden, her insan sevgiye ve saygıya layıktır…

İnsan güzel hasletleriyle yükselir. Dürüstlüğüyle, adaletiyle ve tevazusuyla insanların gönlünde yer edinir. Yükselmek istiyorsak tevazuya, adalete ve güzel ahlaka sarılmalıyız. Kibirle, gururla ve insanlara tepeden bakarak yükseldiğini sanan, aslında kendi değerini düşürür. Asalet, başkasını küçümsemek değil, herkese hakkını ve kıymetini vermektir…

Peygamber Efendimizin hayatı bunun en güzel örnekleriyle doludur. Allah’ın Resulü ve aynı zamanda devlet başkanı olduğu hâlde insanlara merhametle, şefkatle ve yumuşaklıkla yaklaşmıştır. Onun bu güzel ahlakı insanların gönüllerini kazanmış; nice insanın hakikati tanımasına vesile olmuştur. Asalet, gücü elinde tutarken bile incitmemeyi bilmektir…

İslam’ın ilk müezzini Hazreti Bilal, siyahi olduğu ve kölelikten geldiği için cahiliye toplumunda hor görülmüştü. Fakat İslam, insanın rengini ve geçmişini değil, imanını ve takvasını ölçü kabul etti. Bilal-i Habeşî, Peygamber Efendimizin en değer verdiği sahabelerden biri oldu. Zeyd bin Harise ve oğlu Usame bin Zeyd de liyakatleriyle ordulara komutanlık ettiler. İslam, insanın önüne doğduğu şartları değil, taşıdığı ahlakı ve sorumluluğu koydu…

Tarihin birçok döneminde insanlar soylarına, sınıflarına ve renklerine göre ayrıldı. Roma’da ve başka toplumlarda bazı insanlar insan yerine konmadı; Amerika’da bir zamanlar siyahiler ayrımcılığın en ağır örnekleriyle karşı karşıya kaldı. İslam ise asırlar önce insanlığın eşitliğini ilan etti; üstünlüğün takvada, iyilikte ve güzel ahlakta olduğunu bildirdi. Kadına, köleye, yoksula ve kimsesize değer veren bir anlayış ortaya koydu…

Osmanlı döneminde Peygamber Efendimizin soyundan gelen seyyid ailelerin farklı şehirlere yerleştiği anlatılır. Kahramanmaraş’ta da böyle ailelerimizin bulunduğunu biliyoruz. Onları şehir hayatında kıymetli kılan yalnızca soyları değildi; misafirperverlikleri, adaletleri, şefkatleri ve gönül genişlikleriydi. Bir şehrin karakterini de yalnızca binaları değil, o şehirde yaşayan insanların davranışları ve birbirine gösterdiği vefa oluşturur…

Sarı Saltuk’un Bosna’da gönülleri fetheden duruşu da bize aynı hakikati hatırlatır. İnsanları etkileyen, onları bir araya getiren şey kibir değil; tevazu, yardımseverlik ve kardeşliktir. Asalet, insanlara üstünlük taslamakta değil, onlara kapı açmakta ve gönül kazanmaktadır…

Kahramanmaraş’ta zor zamanlarda kapılarını açan, imkânlarını paylaşan ailelerimiz ve iş insanlarımız oldu. Depremde, 15 Temmuz’da ve şehrimizin dara düştüğü nice günde insanımıza sahip çıktılar. Fabrikaların depoları yardımların toplandığı ve şehrin dört bir yanına ulaştırıldığı merkezlere dönüştü. İnsanlara sıcak çay, salep ve yiyecek ikram eden hemşehrilerimiz oldu. Bütün bunlar, asaletin sözde değil, ihtiyaç anında gösterilen davranışta olduğunu ortaya koydu…

Elbette her insanı kendi davranışıyla değerlendiririz. Bir aileden gelmek, tek başına insanı asil yapmaz. Asalet; ikram etmek, misafirperver olmak, sevmek, saygı göstermek, adaletli davranmak ve ihtiyaç sahibinin elinden tutmaktır. İnsanları sömüren, onları yönlendirmek için kullanan, kalbinde kin ve nifak taşıyan kimse; hangi aileden gelirse gelsin, asaletin anlamını kavrayamamıştır…

Asil insan tevazu gösterir, öfkesini yener, adaletli davranır ve darda kalana el uzatır. Çünkü gerçek büyüklük, başkalarının önünde yükselmek değil; insanlığın yanında durabilmektir…

Acizler şikâyet eder, sızlanır; asiller idare eder…

Mehmet Akpınar