Ana Sayfa Arama Galeri Video Yazarlar
Üyelik
Üye Girişi
Yayın/Gazete
Yayınlar
Kategoriler
Servisler
Nöbetçi Eczaneler Sayfası Nöbetçi Eczaneler Hava Durumu Namaz Vakitleri Gazeteler Puan Durumu
WhatsApp
Sosyal Medya
Uygulamamızı İndir
MEHMET AKPINAR
MEHMET AKPINAR

İNSANIN ÖLÇÜSÜ

İNSANIN ÖLÇÜSÜ

 

İnsan bazen en çok, kendine yakın bildiklerinin yanında sınanır. Çünkü yakınlık, aynı masada oturmakla değil; aynı ilkeye saygı duymakla anlaşılır…

 

İnsanların gerçek duruşu, işler yolundayken değil; çıkarlarıyla doğrular karşı karşıya geldiğinde belli olur. Herkesin doğruyu savunduğu zamanlar vardır; asıl mesele, doğruluk kendi menfaatimize dokunduğunda da aynı yerde durabilmektir…

 

Doğruluk, insanın kendine verdiği sözdür. Dürüstlük, kalabalığa göre değil, vicdana göre konuşabilmektir…

 

Adalet ise ancak işine gelmediğinde de savunabiliyorsan gerçektir. Sevdiğimizin yanlışına da yanlış diyebilmek, haklı olmadığımızda da hakkı teslim etmek bu ölçünün en zor sınavıdır…

 

İnsan ilişkilerinde de bu ölçüleri gözden kaçırmamak gerekir. Bir ziyaretin, bir gayretin, bir sözün ardında nasıl bir niyet var? Gerçek bir yakınlık mı, samimi bir dayanışma mı; yoksa elde edilmek istenen bir karşılık mı?..

 

Bu soruyu başkalarına sormadan önce kendimize sormalıyız. Çünkü insan bazen iyiliği bile bir beklentiye bağlayabiliyor…

 

Verdiği desteğin karşılığında övgü, gösterdiği yakınlığın karşılığında ayrıcalık, kurduğu ilişkinin sonunda bir kazanç bekleyebiliyor. Oysa samimiyet, karşılık hesabı başladığında yara alır…

 

Bir adımın ardında samimi bir niyet yoksa, söz ne kadar süslü olursa olsun içi boş kalır. İnsan, davranışlarının arkasındaki niyeti önce kendi vicdanına anlatabilmelidir…

 

Yolun ortasında bir taş düşünün. Nice insan taşa kızar, taşı oraya koyana söylenir; ama bir kişi eğilip taşı kenara alır…

 

Onu harekete geçiren alkış ya da takdir değil, ardından gelecek birinin zarar görmemesi düşüncesidir. İlke sahibi olmak da biraz böyledir: İnsan, kimse görmese de doğru olanı yapabilmektir…

 

Haklılık bize yarar sağlarken onu savunmak kolaydır. Asıl mesele, haklı olan biz değilken de adaleti gözetebilmek; kendi yakınımızın hatasını da görmezden gelmemektir…

 

Tarafsızlık, yalnızca bize uzak olanlar hakkında karar verirken gösterilecek bir tutum değildir. Yakınlıklarımızı ve beklentilerimizi bir kenara bırakıp her insana aynı ölçüyle yaklaşabilmektir…

 

İnsan kendine şunu sormalı: “Ben burada ilke için mi varım, yoksa karşılık beklediğim için mi?” Cevap oradaysa, yol da oradadır…

 

Güven büyük sözlerle değil, küçük ama tutarlı davranışlarla kurulur. İnsan bugün söylediğinin yarın arkasında duruyorsa, şartlar değişince ölçüsünü değiştirmiyorsa güven verir…

 

Sözünü çıkarına göre eğip bükmeyen, işine geldiğinde başka, gelmediğinde başka konuşmayan insanın duruşu zamanla anlaşılır. Yakınlık geçici olabilir; tutarlılık ise insanın karakterini gösterir…

 

Kimseyi kendimize benzetmek, herkesle aynı düşünmek zorunda değiliz. Farklı düşünceler bir arada bulunabilir. Ama ilişkilerimizde doğruluğu, dürüstlüğü, tarafsızlığı ve adaleti korumak zorundayız…

 

Bizim ölçümüz, kimin bize ne kadar yakın durduğu değil; doğruya, adalete ve güvenilirliğe ne kadar bağlı olduğudur. İnsanın kıymeti, söylediği sözlerle değil, o sözlerin arkasında sergilediği duruşla anlaşılır…

 

Çünkü güven, yakınlıkla değil, tutarlılıkla büyür. Bugün de yarın da bize yakışan, sözle değil, duruşla konuşmaktır…

 

Mehmet Akpınar

YORUMLAR

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

YAZARLAR
TÜMÜ

SON HABERLER