Eskiden Vardı, Şimdi Yok: Kaybolan Zamanın İzinde

Eskiden Vardı, Şimdi Yok: Kaybolan Zamanın İzinde

Bugün geriye dönüp 80’lere ve 90’lara baktığımızda yalnızca eski televizyonları, kasetleri, tüplü radyoları ya da sokak oyunlarını hatırlamıyoruz. Asıl hatırladığımız şey, o eşyaların ve alışkanlıkların bize yaşattığı duygular oluyor.

Çünkü geçmiş, aslında eşyaların değil; insanların birbirine ayırdığı zamanın hikâyesidir.

Eskiden telefon vardı ama herkesin elinde değildi. Birini aramak için evdeki telefonu beklemek, bazen de ankesörlü telefonun başına gitmek gerekirdi. Bu yüzden insanlar birbirlerine söyleyecekleri sözleri daha çok düşünürdü.

Bugün ise telefonlarımız elimizde, fakat bazen birbirimize ulaşmak hiç olmadığı kadar zor.

Eskiden bir arkadaşın evine gitmek için haber vermek şart değildi. Kapıyı çalar, “Evde misin?” diye sorardın. Çocuklar sokakta birbirlerini bulur, oyun kurmak için özel bir uygulamaya ihtiyaç duymazdı.

Bir top, birkaç misket, bir ip, bir tebeşir… Bir mahalleyi eğlendirmeye yeterdi.

Akşam olduğunda anneler pencereden çocuklarına seslenirdi:

“Eve gel!”

Bugün çocukların nerede olduğunu telefonlardan takip ediyoruz. Konumlarını biliyoruz ama bazen ne düşündüklerini, ne hissettiklerini bilmiyoruz.

Eskiden televizyonların karşısında bütün aile birlikte otururdu. Kanal sayısı azdı ama sohbet çoktu. Bir programı kaçırırsan tekrarını beklerdin. Her şeyin anında ulaşılabilir olmadığı bir dünyada, beklemenin de bir güzelliği vardı.

Şimdi yüzlerce kanal, binlerce video, sınırsız içerik var. Fakat insanın bazen bütün bu kalabalığın içinde yapacak hiçbir şey bulamaması ne garip…

Eskiden bir şarkıyı dinlemek için kaseti başa sarmak gerekirdi. Sevdiğin şarkıyı bulmak için biraz uğraşırdın. Bir şarkının sözlerini defterine yazardın. Kasetin üzerine sevdiğin kişinin adını, bazen de küçük bir notu iliştirirdin.

Bugün bir şarkıya saniyeler içinde ulaşabiliyoruz.

Ama belki de eskiden şarkılar daha yavaş ulaştığı için kalbe daha uzun süre konuk oluyordu.

Elbette geçmişin her şeyi güzel değildi.

O yılların da zorlukları, imkânsızlıkları, eksiklikleri vardı. Teknolojinin gelişmesi hayatımızı kolaylaştırdı. Bugün bilgiye ulaşmak, iletişim kurmak, eğitim almak ve dünyayı takip etmek çok daha kolay.

Mesele geçmişte yaşamak değil.

Mesele, geçmişten neyi geleceğe taşıyacağımızı bilmek.

Çünkü kaybolan her şey kötü değildi.

Bugün zamanımız var mı?

Aslında var.

Sadece zamanımızı nereye verdiğimizi yeniden düşünmemiz gerekiyor.

Belki de modern hayatın bize unutturduğu en önemli cümle şu:

Her yeni şey hayatımıza değer katmaz; bazı eski değerleri de yeniden hatırlamak gerekir.

Geçmiş geri gelmeyecek.

80’ler ve 90’lar bir daha yaşanmayacak.

Ama o yıllarda güzel olan ne varsa, onu bugünün dünyasına taşıyabiliriz.

Çocuklarımıza sokakta oynamayı öğretebiliriz.

Büyüklerimizi ziyaret edebiliriz.

Dostlarımızla aynı masada oturabiliriz.

Telefonlarımızı susturup birbirimizi dinleyebiliriz.

Bir mektup kadar samimi bir mesaj yazabiliriz.

Ve bazen hiçbir fotoğraf çekmeden, hiçbir şey paylaşmadan, yalnızca anı yaşayabiliriz.

Çünkü bazı anılar kameraya kaydedilmez.

Bazı mutlulukların ekran görüntüsü alınmaz.

Bazı insanlar sosyal medyada değil, hayatımızın içinde tutulur.

Belki de geçmişten bugüne taşıyabileceğimiz en güzel miras budur:

Daha az tüketmek, daha çok hissetmek.

Daha az göstermek, daha çok yaşamak.

Daha az konuşmak, daha çok dinlemek.

Ve birbirimize biraz daha insan gibi davranmak.

Çünkü yıllar geçecek.

Bugünün telefonları da eskiyecek.

Bugünün uygulamaları unutulacak.

Bugünün modaları değişecek.

Fakat insanın kalbinde bıraktığı güzel izler kalacak.

Ve belki yıllar sonra çocuklarımız bugünün dünyasına baktığında onlar da şöyle diyecek:

“Eskiden insanlar birbirlerine daha çok zaman ayırırmış.”

İşte o gün, bugünden geriye ne bırakacağımızı anlamış olacağız.